Pozyskanie i przechowywanie nasion. Nasiona zbiera się z drzew najdorodniejszych i najzdrowszych. Nasiona zebrane w owocostanach „szyszeczkach” dojrzewają u brzozy brodawkowatej w lipcu-sierpniu a u brzozy omszonej w sierpniu-wrześniu. Owocostany po dojrzeniu rozpadają się. Sam proces rozpadania trwa jednak stosunkowo długo. Zbiera się je w lipcu-sierpniu (brodawkowatą), sierpniu-wrześniu (omszoną). „Szyszeczki” zbiera się gdy zaczynają żółknąć, a po lekkim ściśnięciu rozsypują się.
Nasiona można wysiewać zaraz po zbiorze (wtedy kiełkują po 2-3 tygodniach), siać późnąjesienią (w październiku), albo przechowywać do wiosny w workach, poprzekładane warstwami zmiętego papieru. W szczelnych butlach w temperaturze 2-4°C można suche nasiona przechowywać przez 3 lata.
Na 2-3 tygodnie przed wiosennym wysiewem miesza się nasiona z wilgotnym piaskiem, aby przygotować je do skiełkowania.
Odnowienie naturalne. Brzoza odnawia się łatwo w sposób naturalny. Samosiew pojawia się obficie nawet w znacznej odległości od drzew macierzystych. Do jego powstania, przy sprzyjających warunkach wilgotności, wystarczy zazwyczaj przygotowanie gleby wykonane dla innych gatunków.
Z reguły nie obserwuje się własnych odnowień naturalnych brzozy. Przyczyną tego jest prawdopodobnie wyjątkowo silna transpiracja dojrzałych drzew i wynikające stąd nadmierne przesuszenie wierzchnich warstw gleby uniemożliwiające skuteczne kiełkowanie jej nasion. Za brak odnowień naturalnych brzozy pod okapem drzewostanu macierzystego czyni się odpowiedzialne również intensywne pobieranie soli mineralnych przez osobniki dojrzałe, a także wydzielanie przez brzozę do gleby pewnych substancji szkodliwych dla własnego gatunku (allelopatia ujemna).
Odnowienie sztuczne. Odnowienie sztuczne realizuje się tam, gdzie nie ma możliwości powstania samosiewu. Dotyczy to głównie dużych kompleksów jednogatunkowych sośnin na siedliskach boru suchego i świeżego.
Siew brzozy na suchych, piaszczystych glebach, czyli tam, gdzie najczęściej wprowadza się ją sztucznie, jest kłopotliwy. Siew często realizowany jest w praktyce przez wtykanie gałązek z dojrzałymi owocostanami do międzyrzędów upraw sosny. Sposób ten nie powinien być rozpowszechniany z uwagi na małą efektywność oraz dlatego, że prowadzi do niepotrzebnego ranienia drzew, z których pozyskuje się gałązki, a brzoza ciężko znosi tego rodzaju traktowanie.
Z uwagi na słabe rezultaty siewu, głównie ze względu na małą wilgotność gleby, zastępowany jest sadzeniem.
Do odnowień i zalesień wykorzystuje się wyrośnięte jednolatki lub nieszkółkowane dwulatki. Sadzonki sadzi się w jamki w więźbie 1,3 x 1,3 m do 1,6 x 1,6 m. Glebę przygotowuje się w bruzdy lub talerze. Dobre przygotowanie gleby zapobiega ko¬nieczności późniejszej ochrony przed chwastami, na które młoda sadzonka jest bardzo wrażliwa. Sadzić należy jesienią (po opadnięciu liści) lub wcze¬sną wiosną, podobnie jak modrzew, przed ruszeniem soków. Sadzi się grupowo, po kilkanaście sztuk. W hodowli brzozy na siedliskach ubogich, często zdegradowanych, bardzo dobre efekty daje zastosowanie podsypki torfu w miejscach sadzenia.
Brzoza jest także wykorzystywana do wysadzania w formie pasów przy drogach i liniach podziału powierzchniowego oraz wewnątrz upraw sosnowych. Pasy te powinny tworzyć siatkę co 100-200 m. Stosuje się tu więźbę 1,5 x 1,5 m, w celu tworzenia warunków umożliwiających bujny wzrost.
Właściwości biologiczne brzozy pozwalają na jej wykorzystanie jako drzewa przedglonowego dla: buka, jodły, świerka i innych gatunków.