Zakres pojęcia “muzyka rockowa” jest bardzo szeroki i ogólny. Wynika to bowiem ze złożoności źródeł, z których muzycy czerpali inspiracje oraz bogactwa kierunków i stylów, które mieszczą się pod wspólnym mianownikiem rocka. Muzyka rockowa często bywa utożsamiana z rozrywkową. Już w średniowieczu można doszukać się muzyki rozrywkowej. Bo czym były ówczesne pieśni wędrownych trubadurów czy muzyka dworska XVIII wieku jak nie “rozrywką”. Jednak z perspektywy czasu muzyka ta uważana jest za “poważną”. Oczywiście rocka nie można utożsamiać z muzyką rozrywkową w szerokim pojęciu. Muzyka rockowa lub ogólnie rock, to nie tylko rozrywka, ale także świadomość i postawy społeczne całej generacji ludzi związanych z tą kulturą. Przeglądając literaturę muzyczną często można spotkać się z negatywnymi opiniami krytyków na temat rocka. Gatunek ten uważany jest zwykle za hałaśliwą, uproszczoną i wulgarną dziedzinę muzyki co prawda warsztatowo już sprawną, ale prostacką. Podział na muzykę “poważną” i “rozrywkową” czy “popularną” “zatracił obecnie swoją rację bytu, zwłaszcza w kręgu młodzieży, która interesuje się jednocześnie różnymi odmianami sztuki”.
Dla starszego pokolenia muzyka młodzieżowa to często big beat, czy sentymentalne piosenki amerykańskie, dla słuchaczy najmłodszych to między innymi trash, psychodelic, rap. Tak więc granice gatunku stają się płynne, elastyczne w zależności od kategorii porządkowania.
O niższości muzyki rockowej w stosunku do “klasycznej” decyduje chociażby stwierdzenie, że “kompozytorzy muzyki rozrywkowej stosują dawno już przebrzmiałe środki wyrazowe.
Czy taki podział wynikający z przeznaczenia i wartości artystycznej jest słuszny? Muzyka rozrywkowa służy rozrywce, zabawie, relaksowi, a muzyka tzw. poważna służy… i tu właśnie nie wiadomo czemu? Najsłuszniejszy będzie chyba podział, wynikający ze spojrzenia odbiorcy czyli słuchaczy na tę muzykę. “Muzyka jest jedna…”, “To co każdy z nas odbiera jako muzykę rozrywkową -jest muzyką rozrywkową, a ta co jako muzykę poważną -jest muzyką poważną”. Ogromny rozwój środków masowego przekazu, w szczególności radia i telewizji powoduje, że muzyka dociera do nas bez trudu, chociażby z tego powodu, że nie musimy wychodzić z domu aby posłuchać ulubionego wykonawcy. Wzrasta zainteresowanie muzyków formami muzyczno-scenicznymi. Jako przykład można podać rock-operę “Tommy” zespołu The Who czy operę “Soap” - The Kings.
W drugiej połowie lat 60-tych pojawia się nowa forma prezentowania muzyki, a co za tym idzie rozwój showbusinesu - festiwale organizowane często na bardzo dużą skalę. Najsłynniejszy odbył się w 1967r. w Monterey. Na festiwalu wystąpiła prawie cała czołówka muzyki rockowej. W 1969 odbył się festiwal w Woodstock zarejestrowany na taśmie filmowej, na którym wystąpiły takie gwiazdy jak Jimi Hendrix czy Janis Joplin.