Imyweb articles

Homeopatia (z gr. όμοιος, homoios - podobny i πάθος, pathos - cierpienie) to metoda leczenia niekonwencjonalnego, sprzeczna ze współczesną wiedzą naukową, lecz pomimo kontrowersyjności praktykowana w wielu krajach na całym świecie np. w Niemczech, Wielkiej Brytanii, Francji, Holandii, Indiach i Brazylii.

Homeopatia zapoczątkowana pracami niemieckiego lekarza Samuela Hahnemanna kieruje się trzema naczelnymi zasadami: podobieństwa, dynamizowania oraz podawania pojedynczego środka obejmującego wszystkie psychosomatyczne objawy pacjenta.

W homeopatii stosuje się bardzo rozcieńczone roztwory wodno-alkoholowe substancji, które u osób zdrowych wywołują objawy psychosomatyczne identyczne z objawami chorobowymi pacjenta. Od pewnego poziomu tzw. potencji, sukcesywne rozcieńczanie doprowadza do stanu, w którym prawdopodobieństwo zachowania choćby jednej cząsteczki substancji aktywnej w dawce preparatu jest znikome. Homeopaci twierdzą, że leczenie homeopatyczne wzmaga siłę życiową i pobudza układ odpornościowy pacjenta, a skuteczność preparatów należy przypisywać niepotwierdzonemu przez naukę efektowi pamięci wody.

Leki homeopatyczne przygotowuje się według zaleceń zawartych w niemieckiej farmakopei homeopatycznej z surowców wyjściowych, które są głównie pochodzenia roślinnego lub mineralnego. Najczęstszymi postaciami leków homeopatycznych są kropelki lub kuleczki cukrowe do podawania doustnego oraz żele i maści do użytku zewnętrznego.

Homeopatia zakłada istnienie naturalnego porządku (the Order paradigm) i prawdy (the Truth paradigm), natomiast nie stosuje się do paradygmatu materialistycznego obowiązującego we współczesnej nauce, według którego tylko świat materialny może być przedmiotem badań naukowych. Hahnemannowska siła życiowa i potencjowanie roztworów nie mieszczą się w koncepcie materialistycznym. W stawianiu diagnozy homeopatycznej niematerialne myśli i emocje odgrywają kluczową rolę w poszukiwaniu związku między osobą pacjenta a środkiem homeopatycznym.

W homeopatii wyróżniamy dwa nurty: klasyczny oraz kliniczny. Homeopatia klasyczna pozostaje wierna ideom odkrywcy i poszukuje indywidualnego leku dla pacjenta tzw. simillimum. Homeopatia kliniczna stanowi zawężoną formę homeopatii i jest częściej spotykana, zajmuje się poszukiwaniem leku na daną chorobę.

Podstawowe założenia Homeopatii:

Homeopatia opiera się na kilku kluczowych koncepcjach, z których część znajduje się na pograniczu nauki oraz metafizyki lub spirytualistyki. Należą do nich przede wszystkim: przekonanie o istnieniu siły życiowej, podejście holistyczne, zasada podobieństwa, stosowanie minimalnej dawki, dynamizowanie leków oraz prawa Heringa.

grzybica, mikoza (łac. mycoses) – grupa wysoce zaraźliwych chorób zakaźnych ludzi i zwierząt wywołana przez mikroskopijne grzyby (około 200 gat. z 250 000 opisanych).

grzybica – czynniki sprzyjające rozwojowi:

nowotwory
antybiotykoterapia
awitaminozy grupy B
oparzenia
sterydoterapia
zaburzenia hormonalne w przebiegu niewydolności lub braku grasicy, cukrzycy, otyłości
zaburzenia odporności typu komórkowego wrodzone i nabyte
niedobór Iga

grzybica – podział:

grzybica głowy
grzybica brody
grzybica paznokci
grzybica stóp
grzybica pachwin
grzybice głębokie
grzybice przebiegające z fungemią
grzybice przebiegające bez fungemii

Wśród Polaków coraz popularniejsze stają się rodzinne imprezy na świeżym powietrzu. Przeszkodą w biesiadowaniu „pod chmurką” może być deszcz. Dlatego coraz częściej nasze działki i przydomowe ogródki wyposażamy w altany ogrodowe. Altany ogrodowe pomagają też skryć się przez promieniami palącego letniego słońca.

Altany ogrodowe odpowiednio wkomponowane w całość obejścia, mogą stać się elementem, który podnosi jego walory estetyczne i zachęca do ponownych odwiedzin. Ma to duże znaczenie, zwłaszcza w przypadku coraz powszechniejszych gospodarstw agroturystycznych. Rodzinne uroczystości, świętowane w eleganckich altanach ogrodowych, na długo zapadają w pamięci ich uczestników.

Altany ogrodowe najczęściej wykonane są z (more…)

Krzesła towarzyszyły człowiekowi niemalże od zarania dziejów. Były one symbolem godności monarszej i religijnej, symbolem sprawowanego urzędu, dziełem artystycznym, czy po prostu meblem do siedzenia.

Krzesła z kręgu kultur europejskich mają wysoko usytuowane siedziska, oparcie dla pleców i rąk. Krzesła z kręgu kultur azjatyckich to niskie, miękkie siedziska bez żadnych oparć. Jednakże w prawie wszystkich znanych cywilizacjach znane było podwyższone krzesło dla monarchów zwane tronem.

Tymczasem produkcja masowa krzeseł odwróciła uwagę od ich walorów artystycznych. Wygląd krzeseł uległ ujednoliceniu i najbardziej zaczął zależeć od ich funkcjonalnego przeznaczenia. Dzisiejsze krzesła mają szkieletową konstrukcję i oparcie, ale pozbawione są podłokietników. Współczesne krzesła robi się właściwie z każdego materiału: plastiku, drewna, stali, itd.

Nadal projektowane i wykonywane są krzesła na indywidualne zamówienia, ale triumf święcą krzesła tanie, proste, dostosowane do gustu masowego odbiorcy produkowane seryjnie przez zakłady meblarskie. Ich główną zaletą jest cena i dostępność. Niektóre modele można kupić w hipermarketach, inne zamawia się w sklepach meblowych.