Imyweb articles

1) Według danych opublikowanych przez WHO (Światowa Organizacja Zdrowia, 1996 r., Genewa) pasożyty są przyczyną 80,83% przypadków raka organów kobiecych, w tym nowotworów szyjki macicy.
2) Pasożytami ryb można stosunkowo łatwo zarazić się spożywając sushi (które jest przyrządzane z surowej ryby) .
3) W 1939 roku oszacowano, że pasożytniczym pierwotniakiem, toksoplazmozą, zarażonych było: 83% mieszkańców Paryża, 56% Niemców, 31% Amerykanów, 25% Rosjan, 17% Anglików.
4) Produkty roślinne silnie działające przeciw wielu gatunkom pasożytów jelitowych to m.in.: wrotycz, piołun, glistnik (jaskółcze ziele), czosnek, żurawina, pestki z dyni.
5) Wiele danych mówi, że glistą ludzką zarażonych jest ponad 50% ludzi na świecie w różnych strefach klimatycznych. Można więc żartobliwie nazwać ją pasożytem kosmopolitycznym.

Książka„Szkoła Zdrowia – uwolnij się od pasożytów i żyj bez nich” wywołuje duże zainteresowanie. Wiele osób pyta o informacje w niej zawarte. Aby uchylić rąbka tajemnicy prezentujemy kilka faktów związanych z Autorką i jej działalnością.

Dalszy fragment artykułu: Szkoła Zdrowia - Uwolnij się od pasożytów i żyj bez nich!

———–

Zastosowania glinki w medycynie wewnętrzne i zewnętrzne.
Znanych jest kilka przepisów picia glinki. Na przykład w książce pt. Uzdrawiająca glinka Michaela Abehsera napisano na 61. str.: „Pierwsza kuracja glinką winna trwać 3 tygodnie. Później odpoczywamy przez tydzień i na kolejne miesiące wznawiamy kurację w następujący sposób: tydzień terapii – tydzień odpoczynku lub też: według książki „7 kolorów glinek” autor proponuje:
1 łyżeczkę od herbaty glinki wsypać do szklanki, zalać wodą mineralną lub przegotowaną. Odstawić na noc. Rano na czczo wypić samą wodę glinkową – resztę wyrzucić. Po tygodniu, przed wypiciem mieszamy – pijemy wszystko. Kuracja trwa różnie w zależności od zaleceń lekarza. Znany jest przepis 21 dni z tygodniową przerwą x 3 lub tylko 21 dni. Przepisów jest dużo. Ważne, żeby nie spożywać tłuszczów godzinę godzinę po wypiciu glinki.
Niniejsza glinka kaolinowa jest produktem dostępnym w Polsce i posiadającym polskie atesty. Pod względem funkcji jest odpowiednikiem stosowanej przez Nadieżdę Siemionową glinki kaolinowej „KaoGsil”. Mimo że skład procentowy składników glinki może się trochę różnić w zależności od złoża, jej ogólne zastosowanie i działanie pozostają takie same jak oryginalnego preparatu opisanego w książce.

———–

Unikalny wlewnik gumowy (Esmarcha) do lewatyw.
Co odróżnia ten Wlewnik / Lewatywa od innych dostępnych na rynku?

Jest to najbardziej uniwersalny wlewnik ( lewatywa ) w Europie o konstrukcji 3 w 1. To bardzo solidny i trwały wyrób na lata. Doskonale zaprojektowany, pełni jednocześnie 3 funkcje
1) wlewnika do lewatyw i do oczyszczania jelita grubego,
2) wlewnika do irygacji pochwy
oraz

3) termoforu (używanego między innymi do oczyszczania wątroby).

Nie musisz kupować oddzielnie wlewnika / irygatora i termoforu.
Dzięki pojemności 2 l jest bardziej dopasowany do objętości ludzkiego jelita grubego, dzięki czemu wykazuje większą skuteczność i jest praktyczniejszy w użyciu (nie ma potrzeby dwukrotnego nalewania wody). Wykazała to długoletnia praktyka naturopatów.

Wlewnik posiada znak jakości CE. Jest to produkt klasy 1, to znaczy spełnia najwyższe wymagania Unii Europejskiej.

Dlaczego rurka powinna być gumowa?

Nadieżda Siemionowa sugeruje, by do płukania jelita grubego, zamiast dołączonych końcówek, używać gumowego węża, znajdującego się w komplecie.

Zgodnie z jej radą najlepiej jest opalić go nad ogniem. Dzięki temu zabiegowi końcówka rurki staje się bardzo delikatna i miękka (nie czuć jej i nie wywołuje nieprzyjemnych doznań w odbycie), co bardzo polepsza komfort przeprowadzania lewatywy i zapobiega urazom odbytu i jelita prostego.

Jest jeszcze jeden, mający wielkie znaczenie czynnik – wąż ma zdecydowanie większy prześwit od końcówek plastikowych. Dzięki temu zwiększa się ciśnienie wody wpływającej do jelita grubego (efekt „węża strażackiego”), przez co lewatywa jest o wiele bardziej efektywna i usunięta zostaje większa ilość zanieczyszczeń (odklejających się od jego ścianek). Czas wlewu zmniejsza sie przy tym do 1 minuty.

Przekwitanie (menopauza , klimakterium; gr. meno (miesiąc) i pausis (przerwa, zatrzymanie)) – etap przejściowy w życiu kobiety, pomiędzy wiekiem prokreacyjnym a początkiem starzenia się.

klimakterium jest to ostatnia miesiączka, po której następuje co najmniej 6-miesięczna przerwa. Słowo menopauza dosłownie oznacza trwałe fizjologiczne lub naturalne zatrzymanie cyklu miesiączkowego. Inaczej mówiąc, menopauza oznacza naturalne i trwałe ustanie kobiecego cyklu rozrodczego, co zazwyczaj objawia się ustaniem miesiączki inaczej zwanej menstruacją.

Słowo menopauza zazwyczaj odnosi się do gatunku ludzkiego i ma miejsce mniej więcej w połowie życia kobiety, sygnalizując koniec płodnego etapu życia i wprowadzenie w kolejną, tradycyjnie poważniejszą część życia kobiety. Menopauza może być lepiej rozumiana jako proces odwrotny do menarche (pierwszego cyklu menstruacyjnego).

klimakterium u kobiet nie może być definiowana jedynie jako trwałe „ustanie miesiączkowania”, ponieważ to, co dzieje się z macicą jest w tym procesie sprawą drugorzędną . Macica może zostać usunięta chirurgicznie (histerektomia) u młodej kobiety i mimo, że miesiączki na trwałe ustaną a kobieta będzie formalnie niepłodna. Dopóki jajniki (lub jajnik) funkcjonują, dopóty kobieta nie będzie w fazie menopauzy. Dzieje się tak ponieważ owulacja i kolejno uwalniane hormony reprodukcyjne, które są nieodłączną częścią cyklu rozrodczego będą następowały dopóki nie nadejdzie normalny czas menopauzy. Menopauza jest wywoływana przez spłaszczenie i ustanie czynności (lub chirurgiczne usunięcie) jajników, które są częścią układu hormonalnego produkującego hormony, dzięki którym zachowania seksualne i rozmnażanie są możliwe.

Proces ustawania czynności jajników jest zjawiskiem, które dotyczy całej gamy żeńskich narządów związanych z rozmnażaniem, od mózgu do skóry. To główne wydarzenie psychologiczne ma wpływ na prawie każdy aspekt życia kobiety.

Homeopatia (z gr. όμοιος, homoios - podobny i πάθος, pathos - cierpienie) to metoda leczenia niekonwencjonalnego, sprzeczna ze współczesną wiedzą naukową, lecz pomimo kontrowersyjności praktykowana w wielu krajach na całym świecie np. w Niemczech, Wielkiej Brytanii, Francji, Holandii, Indiach i Brazylii.

Homeopatia zapoczątkowana pracami niemieckiego lekarza Samuela Hahnemanna kieruje się trzema naczelnymi zasadami: podobieństwa, dynamizowania oraz podawania pojedynczego środka obejmującego wszystkie psychosomatyczne objawy pacjenta.

W homeopatii stosuje się bardzo rozcieńczone roztwory wodno-alkoholowe substancji, które u osób zdrowych wywołują objawy psychosomatyczne identyczne z objawami chorobowymi pacjenta. Od pewnego poziomu tzw. potencji, sukcesywne rozcieńczanie doprowadza do stanu, w którym prawdopodobieństwo zachowania choćby jednej cząsteczki substancji aktywnej w dawce preparatu jest znikome. Homeopaci twierdzą, że leczenie homeopatyczne wzmaga siłę życiową i pobudza układ odpornościowy pacjenta, a skuteczność preparatów należy przypisywać niepotwierdzonemu przez naukę efektowi pamięci wody.

Leki homeopatyczne przygotowuje się według zaleceń zawartych w niemieckiej farmakopei homeopatycznej z surowców wyjściowych, które są głównie pochodzenia roślinnego lub mineralnego. Najczęstszymi postaciami leków homeopatycznych są kropelki lub kuleczki cukrowe do podawania doustnego oraz żele i maści do użytku zewnętrznego.

Homeopatia zakłada istnienie naturalnego porządku (the Order paradigm) i prawdy (the Truth paradigm), natomiast nie stosuje się do paradygmatu materialistycznego obowiązującego we współczesnej nauce, według którego tylko świat materialny może być przedmiotem badań naukowych. Hahnemannowska siła życiowa i potencjowanie roztworów nie mieszczą się w koncepcie materialistycznym. W stawianiu diagnozy homeopatycznej niematerialne myśli i emocje odgrywają kluczową rolę w poszukiwaniu związku między osobą pacjenta a środkiem homeopatycznym.

W homeopatii wyróżniamy dwa nurty: klasyczny oraz kliniczny. Homeopatia klasyczna pozostaje wierna ideom odkrywcy i poszukuje indywidualnego leku dla pacjenta tzw. simillimum. Homeopatia kliniczna stanowi zawężoną formę homeopatii i jest częściej spotykana, zajmuje się poszukiwaniem leku na daną chorobę.

Podstawowe założenia Homeopatii:

Homeopatia opiera się na kilku kluczowych koncepcjach, z których część znajduje się na pograniczu nauki oraz metafizyki lub spirytualistyki. Należą do nich przede wszystkim: przekonanie o istnieniu siły życiowej, podejście holistyczne, zasada podobieństwa, stosowanie minimalnej dawki, dynamizowanie leków oraz prawa Heringa.

grzybica leczenie - Leczenie ogólne jest najbardziej wygodne ale niesie niestety ryzyko objawów niepożądanych. Łatwiej jest przyjmować lek doustnie niż aplikować preparaty miejscowe. Właśnie dlatego często wybiera się ten rodzaj terapii. Decyzja o rozpoczęciu leczenia ogólnego grzybicy zależy m.in. od cech klinicznych grzybicy, wieku pacjenta, stanu wątroby i nerek, zaburzeń immunologicznych czy alkoholizmu. Istotne są inne obecne w czasie wystąpienia grzybicy choroby. W przypadku kobiet znaczenia ma także ciąża i karmienie piersią.

grzybica leczenie - podjęcie decyzji o rozpoczęciu leczenia infekcji grzybiczej musi poprzedzać prawidłowa diagnoza obejmująca wywiad, badanie kliniczne i mikologiczne. Dane wynikające z wywiadu dotyczące posiadania zwierząt domowych i aktywności zawodowej mogą ułatwić rozpoznanie infekcji odzwierzęcej. Powierzchowne infekcje grzybicze powinny być brane pod uwagę we wszystkich stanach chorobowych skóry przebiegających ze złuszczaniem.

Aby udać się do dermatologa nie potrzeba skierowania od lekarza pierwszego kontaktu.

grzybica leczenie i diagnostyka - najważniejsze dla prawidłowej diagnostyki i właściwego leczenia jest badanie mikologiczne. Badanie to umożliwia natychmiastowe otrzymanie wyników, jednak dla potwierdzenia i precyzyjnej identyfikacji grzyba konieczna jest hodowla mikologiczna. Dodatni wynik hodowli jest najbardziej wiarygodnym potwierdzeniem infekcji grzybiczej. Nie można pominąć badania mikologicznego, ponieważ może to prowadzić do błędów terapeutycznych, w wyniku których infekcje grzybicze mogą imitować inne choroby skóry. Rozpoznanie czynnika infekcyjnego ma znaczenie decydujące o wyborze właściwej terapii, ponieważ patogeny grzybicze wykazują różną wrażliwość na stosowane leki.

grzybica, mikoza (łac. mycoses) – grupa wysoce zaraźliwych chorób zakaźnych ludzi i zwierząt wywołana przez mikroskopijne grzyby (około 200 gat. z 250 000 opisanych).

grzybica – czynniki sprzyjające rozwojowi:

nowotwory
antybiotykoterapia
awitaminozy grupy B
oparzenia
sterydoterapia
zaburzenia hormonalne w przebiegu niewydolności lub braku grasicy, cukrzycy, otyłości
zaburzenia odporności typu komórkowego wrodzone i nabyte
niedobór Iga

grzybica – podział:

grzybica głowy
grzybica brody
grzybica paznokci
grzybica stóp
grzybica pachwin
grzybice głębokie
grzybice przebiegające z fungemią
grzybice przebiegające bez fungemii

Zakup foteliki samochodowe nie może wynikać jedynie z obowiązku, który nakłada na kierowców Kodeks Drogowy. Głównym kryterium wyboru przy kupnie foteliki samochodowe powinno być bezpieczeństwo jego użytkownika, a więc dziecka, a także łatwość montażu i zapewnienie czystości. Oferowane w tym dziale foteliki samochodowe posiadają wszelkie niezbędne certyfikaty bezpieczeństwa, które świadczą o ich wysokiej jakości i niezawodności. Dla Państwa wygody dział ten podzielono na foteliki przeznaczone dla sześciu kategorii wagowych Waszych maluchów.