Imyweb articles

Szanowni Państwo,
Firma PURO zajmuje się kompleksową obsługą hoteli, restauracji i imprez.

Współpracując z nami uzyskacie:

* Ofertę cygar najwyższej jakości z Kuby, Dominikany, Hondurasu
* Profesjonalną obsługę
* Satysfakcję oraz zadowolenie
* Szybki serwis i dostęp do informacji
* Dopasowanie oferty do potrzeb konkretnego odbiorcy
* Upominki cygarowe dla uczestników
* Szkolenia na wysokim poziomie
* Niezwykłe doznania związane ze szlachetnymi tytoniami
* Stały kontakt z konsultantem

Kuba:

Kuba jest ojczyzną cygar. To wielka tradycja i wielka odpowiedzialność. A także - wielkie marki i doskonałe cygara. Cohiba, Partagas, Romeo Y Julieta, Montecristo - samo brzmienie tych nazw u wielu aficionades wywołuje albo miłe wspomnienia, albo wielkie pożądanie. A czasami jedno i drugie. Bo ręcznie zwijane cygara z Kuby - to prawdziwe dzieła sztuki.

Dominikana:

Dominikana jest obecnie największym na świecie producentem tytoniu wkładkowego. Dzięki temu, że leży w tym samym łańcuchu wysp co Kuba, posiada regiony, których klimat i gleba przypominają “ojczyznę cygar”. Plantacje tytoniu na Dominikanie założyli kubańscy uchodźcy, którzy wraz z nasionami najlepszych odmian przywieźli tutaj swoją wiedzę.

Honduras:

Honduras to w chwili obecnej drugi na świecie producent cygar. Rosnący tutaj tytoń jest nieco mocniejszy, ponieważ klimat jest bardziej suchy i nieco łagodniejszy niż na Kubie. Wielu producentów z Kuby w Hondurasie właśnie znalazło swój drugi dom. Tu również znalazła swój drugi dom legendarna kubańska marka Punch.

Nikaragua:

Nikaragua leży tuż obok Hondurasu i dzięki temu jej warunki klimatyczne i glebowe są podobne. Hodowane tutaj liście mają korzenny smak, a cygara z nich powstające zzwyczaj są krzepkie i dobrze zbudowane. Wielu producentów z całego świata używa liści z Nikaragui, aby swoim mieszankom dodać nieco korzennego charakteru.

Po raz pierwszy nazwa miejscowa Krakowa, jako wawelskiego i podwawelskiego zespołu osadniczego pojawia sie w relacji arabskiego podróżnika Ibrahima ibn Jakuba. Kolejnym dokumentem w którym wymienia się nazwę Kraków jest akt Dagome iudex, czyli wadliwe streszczenie na mocy którego Mieszko I z żoną Oda i synami Mieszkiem i Lambertem oddają swoje państwo pod opiekę stolicy Apostolskiej. Kraków jako nazwa jest zaliczana do grupy nazw dzierżawczych i mających bardzo czytelną odimienna budowę. Sugeruje ona siedzibę Kraka, zatem mozna przypuszczać że imię takie rzeczywiście istniało poza legendą. Racjonalizm nakazuje przyjąć, że historia zamknięta w nazwie miasta mówi nam o Kraku, który w nieznamym dokładnie czasie załozył swój gród, który nazwano Krakowem. I to jedyny wniosek wynikający z nazwy. Pozaźródłowe wiadomości historyka każą natomiast uznać, że gród Kraka musiał być znaczny, o długotrwałej roli, skoro jego nazwa pozostała w tradycji czy inaczej mówiąc utrwaliła się. Nie ulega wątpliwości, że pierwotnie łączyła się z pojedynczym obiektem, stanowiącym siedzibę Kraka i jego następców, w których należałoby się dopatrywać “władców” plemiennych. Poszukiwania tego miejsca w obecnym Krakowie należałoby rozpocząć przede wszystkim od Wawelu. Za tym faktem przemawiają ślady - co prawda wątłe - grodu na wzgórzu wawelskim, które można połączyć z rodziną wielkich grodów epoki plemiennej. Przemawiają za tym wczesne a stosunkowo liczne obiekty sakralne wzgórza wawelskiego, które musiało być zatem u początków chrześcijaństwa w tej części Polski najważniejszym siedliskiem licznej elity władzy. Przemawia za tym wreszcie znaczne i trwałe osadnictwo u stóp Wawelu, które razem z Wawelem tworzyć musiało krakowskie pramiasto, a równocześnie trzon osadniczy rejonu górnej Wisły. Znaczenie i dynamikę rozwoju Krakowa wczesnośredniowiecznego podkreśla, potwierdzona badaniami, obecność już od drugiej połowy X w. kamiennych budowli: pałacu władcy i licznych kościołów.

Po raz pierwszy nazwa miejscowa Krakowa, jako wawelskiego i podwawelskiego zespołu osadniczego pojawia sie w relacji arabskiego podróżnika Ibrahima ibn Jakuba. Kolejnym dokumentem w którym wymienia się nazwę Kraków jest akt Dagome iudex, czyli wadliwe streszczenie na mocy którego Mieszko I z żoną Oda i synami Mieszkiem i Lambertem oddają swoje państwo pod opiekę stolicy Apostolskiej. Kraków jako nazwa jest zaliczana do grupy nazw dzierżawczych i mających bardzo czytelną odimienna budowę. Sugeruje ona siedzibę Kraka, zatem mozna przypuszczać że imię takie rzeczywiście istniało poza legendą. Racjonalizm nakazuje przyjąć, że historia zamknięta w nazwie miasta mówi nam o Kraku, który w nieznamym dokładnie czasie załozył swój gród, który nazwano Krakowem. I to jedyny wniosek wynikający z nazwy. Pozaźródłowe wiadomości historyka każą natomiast uznać, że gród Kraka musiał być znaczny, o długotrwałej roli, skoro jego nazwa pozostała w tradycji czy inaczej mówiąc utrwaliła się. Nie ulega wątpliwości, że pierwotnie łączyła się z pojedynczym obiektem, stanowiącym siedzibę Kraka i jego następców, w których należałoby się dopatrywać “władców” plemiennych. Poszukiwania tego miejsca w obecnym Krakowie należałoby rozpocząć przede wszystkim od Wawelu. Za tym faktem przemawiają ślady - co prawda wątłe - grodu na wzgórzu wawelskim, które można połączyć z rodziną wielkich grodów epoki plemiennej. Przemawiają za tym wczesne a stosunkowo liczne obiekty sakralne wzgórza wawelskiego, które musiało być zatem u początków chrześcijaństwa w tej części Polski najważniejszym siedliskiem licznej elity władzy. Przemawia za tym wreszcie znaczne i trwałe osadnictwo u stóp Wawelu, które razem z Wawelem tworzyć musiało krakowskie pramiasto, a równocześnie trzon osadniczy rejonu górnej Wisły. Znaczenie i dynamikę rozwoju Krakowa wczesnośredniowiecznego podkreśla, potwierdzona badaniami, obecność już od drugiej połowy X w. kamiennych budowli: pałacu władcy i licznych kościołów.